غزل شمارهٔ ۱۱۱ – حافظ – غزلیات – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

عکس روی تو چو در آینه جام افتاد
عارف از خنده می در طمع خام افتاد
حسن روی تو به یک جلوه که در آینه کرد
این همه نقش در آیینه اوهام افتاد
این همه عکس می و نقش نگارین که نمود
یک فروغ رخ ساقیست که در جام افتاد
غیرت عشق زبان همه خاصان ببرید
کز کجا سر غمش در دهن عام افتاد
من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم
اینم از عهد ازل حاصل فرجام افتاد
چه کند کز پی دوران نرود چون پرگار
هر که در دایره گردش ایام افتاد
در خم زلف تو آویخت دل از چاه زنخ
آه کز چاه برون آمد و در دام افتاد
آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی
کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد
زیر شمشیر غمش رقص کنان باید رفت
کان که شد کشته او نیک سرانجام افتاد
هر دمش با من دلسوخته لطفی دگر است
این گدا بین که چه شایسته انعام افتاد
صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی
زین میان حافظ دلسوخته بدنام افتاد

اجراهای این اثر

خواننده

آلبوم

قطعه

ایرج بسطامی

سکوت

ساز و آواز (سه گاه)

ایرج بسطامی

سکوت

ساز و آواز (مخالف سه گاه)

اشکان ماهری

پرگار

پرگار

برگ سبز

شمارهٔ ۵۶

(سه گاه) (۰۷:۵۸ – ۱۶:۳۸) نوازندگان: فرهنگ شریف (‎تار) خواننده آواز: محمودی خوانساری سراینده شعر آواز: حافظ شیرازی (غزل) مطلع شعر آواز: عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دانلود قانونی آلبوم

علی رستمیان

کنج صبوری

سه تار و آواز

محمدرضا شجریان

اجراهای خصوصی

خنده‌ی می – اجرای خصوصی تصویری شجریان و رامین ذوالفنون – نوا – مرداد ۶۹

دانلود قانونی آلبوم

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.